Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok konuşulan filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adamın, genç erkek ve kızları bir malikaneye kapatarak onlara uyguladığı sistematik aşağılama, cinsel şiddet ve psikolojik işkenceyi anlatır. Pasolini, bu şok edici hikayeyi, faşizmin doğasını, iktidarın yozlaştırıcı etkisini ve tüketim toplumunun insanı nesneleştiren mekanizmalarını sert bir metaforla eleştirmek için kullanır. Oyunculuklar, filmin kasvetli ve rahatsız edici atmosferine uygun olarak mesafeli ve neredeyse ritüelistik bir ton taşır. Pasolini'nin yönetmenliği, soğuk ve estetize bir bakışla, şiddeti sansürlemeden ancak onu yüceltmeden sunar; her sahne dikkatle kompoze edilmiş bir tablo gibidir. Film, izleyiciyi rahatsız etmeyi, onu pasif konumundan çıkarmayı ve iktidar ilişkileri üzerine düşündürmeyi amaçlar. Görsel dili ve politik mesajıyla birçok eleştirmen tarafından önemli bir sanat eseri olarak kabul edilse de, içeriği nedeniyle pek çok ülkede uzun yıllar yasaklı kalmıştır. 'Salò', kolay bir izlence sunmaz; seyirciyi en uç noktalara götürerek, insanlığın karanlık tarafına cesur bir ayna tutar. Sanatın sınırlarını zorlayan, unutulması imkansız ve derinlemesine sarsıcı bir deneyim arayanlar için temel bir filmdir. Pasolini'nin trajik ölümünden kısa bir süre önce tamamladığı bu film, onun en güçlü ve en kişisel ifadelerinden biri olarak görülür.